Είναι πολλές οι γυναίκες στην Αθήνα και όχι μόνο που πιστεύουν ακόμα στον πλούσιο που θα τους σώσει από το μικροαστικό άγχος. Και είναι πολλοί οι άντρες που δεν θέλουν καθόλου να αγοράσουν γοβάκια στις Σταχτοπούτες. Στο παραμύθι ο πρίγκιπας τα είχε βρει στο δρόμο... Από τον Βάϊο Παπανάγνου

Για να γίνεις μέλος σε αυτό το member’s club στην Αθήνα, θα πρέπει να πληρώσεις μια ακριβή συνδρομή. Αν δεν έχεις τη δυνατότητα, μην απελπίζεσαι, επιλεκτικά κάποιες κάρτες μέλους πηγαίνουν και σε ανθρώπους που αν και δεν έχουν πολλά χρήματα διαθέτουν μεγάλο κοινωνικό κύκλο, ομορφιά ή ταλέντο σε μια δημοφιλή δραστηριότητα. Αν λοιπόν πληροίς κάποιες από αυτές τις προϋποθέσεις, συγχαρητήρια, μπορείς να συμφάγεις με την αθηναϊκή ελίτ, σου έχουμε κρατήσει μία καρέκλα. Πριν κάτσεις, να σου πούμε ότι αυτό το τραπέζι μοιάζει πολύ με μεσαιωνική αυλή.

Τις περισσότερες φορές υπάρχει
ένας βασιλιάς, λίγο πιο πλούσιος, λίγο πιο διάσημος, λίγο πιο κάτι από τους άλλους. Δεν θα δυσκολευτείς να τον αναγνωρίσεις, οι διπλανές του καρέκλες αλλάζουν συνδαιτυμόνα πιο γρήγορα από ό,τι οι υπόλοιπες, γιατί όλοι θέλουν να του μιλήσουν και εκείνος βαριέται γρήγορα. Όλοι οι υπόλοιποι είναι πάνω-κάτω ίσοι στην ιεραρχία - διευθυντής, πρόεδρος, ξανά διευθυντής, μεγαλοεπιχειρηματίας, μετά ανερχόμενος τραγουδιστής, ηθοποιός, μοντέλο, κοσμικός κάποιας ιδιότητας.

Οι συστάσεις γίνονται πάντα με αναφορά στις
επαγγελματικές ιδιότητες, οι κουβέντες είναι αναγκαστικά σύντομες και στον αφρό και, παρόλο που όλοι τρώνε, πάντα κάποιος βρίσκεται να γεμίσει τα κενά για να μην υπάρξει σιωπή.
Η σιωπή δεν μας αρέσει, γιατί μας θυμίζει ότι αυτό δεν είναι ένα τραπέζι φίλων, είναι
ένας χώρος ανταλλαγής κεφαλαίου - οικονομικού, κοινωνικού ή πολιτιστικού, ό,τι έχει ο καθένας σε πλεόνασμα. Εδώ είναι που ο πλούσιος γκαλερίστας θα πιει ένα ποτό με τον ανερχόμενο καλλιτέχνη, ο δημοσιογράφος θα τα πει με τον celebrity, ο επιχειρηματίας θα φλερτάρει με το μοντέλο, είναι φοβερό μέρος σου λέω, ο Jay Mcinerney θα το λάτρευε.

 

Γνωστό και ως «Σύνδρομο της Σταχτοπούτας»

Όπως σε όλες τις μεσαιωνικές αυλές του παραμυθιού, υπάρχει πάντα μια Σταχτοπούτα (ή Σταχτομπούτα, αν δεν μασάτε τα λόγια σας) και σήμερα κάθεται δίπλα μου. Χρονικά βρίσκομαι λίγο πριν αρχίσω να βλέπω τους συνδαιτυμόνες μου σαν χαρακτήρες σε θεατρικό του Λάνθιμου. Ο προφορικός λόγος υποβιβάζεται σε ένα μονότονο θόρυβο και η γλώσσα του σώματος προδίδει τις πραγματικές προθέσεις, ενώ όλοι χορεύουν στα βήματα των κοινωνικών συμβάσεων.

Η Σταχτοπούτα με διασώζει έγκαιρα πιάνοντάς μου κουβέντα. Την ευχαριστώ συνεχίζοντάς την, μέχρι που αναπόφευκτα φτάνουμε στο θέμα των ερωτικών σχέσεων. «Προφανώς και με ενδιαφέρει ο άντρας να έχει λεφτά, γιατί να μη θέλω το καλύτερο; Όπως οι άντρες ψάχνουν μια όμορφη γυναίκα, έτσι κι εμείς αναζητούμε κάποιον με περισσότερη οικονομική άνεση από εμάς. Θέλω να αισθάνομαι ασφάλεια. Και θέλω και να τον θαυμάζω, να είναι ο καλύτερος σε αυτό που κάνει».

 

Για να μη σχηματίσετε λάθος εικόνες στο μυαλό σας, να σας πω ότι η συνομιλήτριά μου δεν είναι καμιά χρυσοθήρας απ’ αυτές που στελεχώνουν τα τραπέζια των καλοκαιρινών κλαμπ της παραλιακής 12ποντο, μίνι και «ασχολούμαι με το μόντελινγκ». Οι περιπτώσεις των γυναικών-τρόπαια, των γυναικών που ανταλλάσσουν ομορφιά και νεότητα για άνεση και ασφάλεια δεν είναι και πολύ δύσκολο θέμα. Όλοι ξέρουν ότι οι σχέσεις αυτές είναι δυσλειτουργικές.

 

Η Χριστίνα είναι ένα κανονικό κορίτσι. Στα 27 της, με καλή θέση στις δημόσιες σχέσεις μιας εταιρείας, από ό,τι βλέπω νόστιμη έως ωραία, ξέρει να ντύνεται, να περιποιείται τον εαυτό της, έχει και μια σχετική πλάκα και, τελικά, χαζή δεν τη λες. Απλά υποφέρει και αυτή από το σύνδρομο της Σταχτοπούτας. Περιμένει να βρει τον πρίγκιπα που θα την ερωτευθεί και θα τη σώσει από τα μικροαστικά οικονομικά άγχη. Αφού ο έρωτας σφραγιστεί στη διάρκεια μιας κοινής ζωής με κερασμένα δείπνα και ταξίδια, η Σταχτοπούτα ελπίζει στο δικό της προσωπικό «και ζήσανε αυτοί καλά». Της το εύχομαι, αλλά νομίζω ότι είναι απλώς μπερδεμένη.
 

Οι γυναίκες που διακηρύσσουν ότι «ναι, θέλω ο άντρας μου να έχει τον τρόπο του» θεωρούν ότι κάνουν μια δυνατή, ανατρεπτική δήλωση, ότι εκφράζουν τα θέλω τους και τα διεκδικούν χωρίς φόβο. Αυτό δεν κάνουν οι ανεξάρτητες γυναίκες; Στην πραγματικότητα όμως εκφράζουν μια συντηρητική, πατριαρχική άποψη. Βάζουν τον εαυτό τους στη θέση του αδύναμου, που έχει ανάγκη την εύνοια του δυνατού για να επιβιώσει και διαιωνίζουν το κλισέ της εξαρτημένης γυναίκας. Το ότι το χρήμα και η εξουσία ελκύει πολλές γυναίκες είναι γνωστό, ισχύει εδώ και αιώνες.
Αν δεν ίσχυε, δεν θα μπορούσαν οι χοντροί διευθυντές να κερατώσουν τη σύζυγο με τη γραμματέα τους, οι γιατροί και οι δικηγόροι δεν θα μπορούσαν να το παίζουν γκόμενοι στα 40, θα καταστρεφόταν ο κόσμος, λέμε, και η κωμωδία θα ήταν σημαντικά φτωχότερη. Η θέληση για κοινωνική ανέλιξη είναι ωραία και δίνει νόημα ζωής στους ανθρώπους και ενέργεια στις κοινωνίες. Η επίτευξή της όμως δεν έχει καμία σχέση με τις ρομαντικές σχέσεις ή, τέλος πάντων, όποτε μπλέκονται, κάτι από τα δύο πάει στραβά, έτσι που οι εμπλεκόμενοι να το βιώνουν ως δράμα και οι απέξω ως φάρσα.

 

Έρωτας σαν παραμύθι

Εκείνο το βράδυ υπερασπίστηκα το αυτονόητο. Είπα ότι προφανώς και οι γυναίκες θέλουν να θαυμάζουν τους άντρες τους, αλλά και εμείς θέλουμε να θαυμάζουμε τις γυναίκες μας. Μας αρέσουν οι όμορφες γυναίκες, αλλά να είναι και δυνατές, και ανεξάρτητες, και καλλιεργημένες, δεν ψάχνουμε για το χαριτωμένο κατοικίδιο που θα επιβλέπει το σπίτι και θα στολίζει το πλευρό μας στις εξόδους. Οι άνθρωποι ερωτεύονται το σώμα, το πρόσωπο, τη άρωμα του άλλου, ό,τι λέει, ό,τι σκέφτεται, τα σοβαρά και τα αστεία, αυτό που θέλει να γίνει και αυτό που είναι, αυτούς που τους κάνουν να ηρεμούν και εκείνους που δεν τους αφήνουν ήσυχους, αυτούς που τους μοιάζουν και αυτούς που είναι διαφορετικοί, αυτούς που είναι εξωστρεφείς και αυτούς που είναι βαρείς. Οι συνδυασμοί είναι τόσο πολλοί επίτηδες για να μη βαριόμαστε και στις σχέσεις που διαρκούν, η ισορροπία έρχεται επειδή μια έχει ο ένας το πάνω χέρι και μια ο άλλος.

Στη μυθολογία του ρομαντικού έρωτα, τα λεφτά, η θέση και οποιαδήποτε μορφή κοινωνικής σύμβασης θεωρούνται εχθροί, από τον Ρωμαίο και την Ιουλιέτα μέχρι την Τζέιν Όστεν και από το σενάριο του Casablanca μέχρι το Blue Valentine. Στο μυαλό μας και στην κουλτούρα μας το ιδανικό είναι η αυθόρμητη ερωτική έλξη και σύμφωνα με αυτό οποιαδήποτε συναλλαγή είναι ευτελής και ανήθικη, και δεν μιλάμε εδώ για έναν κοινωνικό ηθικό κανόνα, οπότε δεν αξίζει να τον παραβείς. Οι ερωτικές σχέσεις έχουν δική τους ηθική και γι' αυτό τα λουλούδια είναι το καλύτερο δώρο. Η μόνη τους χρηστικότητα είναι η ομορφιά τους, κι αυτή διαρκεί το πολύ μία εβδομάδα.

Η φίλη μου η Νίκη είναι 27 χρόνων και μερικές φορές περνάει από αυτό το member’s club. Παρόλο που έχει μια καλή δουλειά, γκρινιάζει ότι τα λεφτά δεν της φτάνουν και ανησυχεί για το τι θα συμβεί στο μέλλον και πότε θα τελειώσει η κρίση. Τις περισσότερες φορές εκείνη είναι που με σώζει από την ανία των δημόσιων σχέσεων. Μου λέει ότι είναι ερωτευμένη και πιστεύει στις νεράιδες, στα ξωτικά και τα pin-up κορίτσια. Για να ερωτευθείς, πρέπει να πιστεύεις και λίγο στα παραμύθια. Εκτός μάλλον από αυτό της Σταχτοπούτας.

Ιανουάριος 2017

Υποδεχόμαστε με στυλ τη νέα χρονιά!

Από το Περιοδικό

Συνεντεύξεις Τρίτη 10.10.2017

MF Mούσα: Ιρίνα Σάικ

Η Ρωσίδα καλλονή ποζάρει στο φακό του Mario Testino για την καμπάνια της Intimissimi. H Madame Figaro ρίχνει μια ματιά στο backstage και μιλά αποκλειστικά μαζί της

>