Όταν η ανάμνηση του πρώην σού βάζει τρικλοποδιά και δεν σ' αφήνει να σταυρώσεις σχέση, έχεις δύο επιλογές: ή να κάνεις το μεγάλο, αποφασιστικό comeback ή να εξερευνήσεις τις υποσυνείδητες διεργασίες του μυαλού σου, αυτές που σε κρατούν κολλημένη -και βολεμένη- σε μια ψευδαίσθηση. Γιατί αν ο πρώην είναι πράγματι ιδανικός, τότε γιατί δεν είναι «νυν»;

Απο τη Βάσω Παπαγιαννακοπούλου

Ήταν ο ιδανικός άντρας. Ο άνθρωπος που θα μπορούσα να είχα παντρευτεί, να έχω αποκτήσει παιδιά και να γεράσω μαζί του, σε μια υπέροχη μεζονέτα στην εξοχή, γιατί πραγματικά τον εκτιμούσα ως προσωπικότητα. Όλα αυτά θα μπορούσαν να είχαν συμβεί σε θεωρητικό επίπεδο. Γιατί στην πραγματικότητα ο τελευταίος χρόνος της σχέσης ήταν για μένα εφιάλτης. Μου πήρε 7 μήνες να παραδεχτώ ότι δεν ήμουν πια ερωτευμένη μαζί του, να συνειδητοποιήσω πως η σεξουαλική μας απομάκρυνση δεν οφειλόταν σε ορμονικά, κούραση από τη δουλειά, πονοκεφάλους, πονόδοντους, αλλά στο γεγονός ότι το σώμα μου αντιδρούσε, ούρλιαζε σ’ αυτό που επέβαλλε η λογική μου, στο «γιατί δεν σου αρέσει αφού είναι καλό παιδί;».

Οτιδήποτε αρνείται να συλλάβει η λογική σωματοποιείται εντέλει και, αντί να πάρει ο νους τις αποφάσεις, τις παίρνει το σώμα – και συνήθως το σώμα είναι τέρας ευφυΐας, δύσκολα θα κάνει λάθος. Δυσκολεύτηκα πολύ να χωρίσω ακριβώς επειδή δεν είχα την έγκριση της λογικής μου. Για την ακρίβεια, έκανα τα πάντα για να αναγκαστεί να μου το πει εκείνος, και τη μέρα που το άκουσα η ανακούφιση ήταν τόσο μεγάλη, που γιατρεύτηκα. Σταμάτησαν οι ημικρανίες κι ο πονόδοντος, και ο γυναικολόγος έκανε πολύ καιρό να με ξαναδεί. Απελευθερωμένη, single και διαθέσιμη, ακολούθησαν αρκετοί μήνες συνεχούς κλάμπινγκ, σαν τον στερημένο τριτοετή που πάει πενταήμερη.

 

Ένα χρόνο αργότερα και, μετά από αποτυχημένες απόπειρες ερωτικής αποκατάστασης, σαν να είχα την γκαντεμιά του σύμπαντος, εγώ παρέμεινα single και διαθέσιμη, ενώ εκείνος είχε μια σχέση που πήγαινε αρκετά καλά, με μια κοπέλα που θα τη συμπαθούσα πολύ αν τη γνώριζα υπό άλλες συνθήκες, και σύντομα θα συγκατοικούσαν – μερικές φορές οι φίλοι είναι καλύτερα να σ' τα μασούν παρά να σου μιλούν ειλικρινά.

Έπεσα σε κατάθλιψη, ένιωσα ότι ο χωρισμός μας ήταν το μεγαλύτερο λάθος της ζωής μου, τον ήθελα πίσω άνευ όρων και, αν ξαναήμασταν μαζί, σ' το υπόσχομαι, θα ήμουν πρότυπο συντρόφου.
Αλλά ένα βράδυ στο
Tribeca, στο τέταρτο ποτό συγκεκριμένα, καθώς περιέγραφα σ’ ένα φίλο πόσο ιδανική ήταν η σχέση με τον πρώην μου και τι θα κάνω τώρα, πήρα την πιο αποστομωτική απάντηση: «Αν πραγματικά τον ήθελες και αυτά δεν ήταν παιχνίδια του εγωισμού σου επειδή εκείνος βρήκε άλλη, δεν θα ήσουν μαζί μου τώρα. Θα είχες ήδη κάνει το μεγάλο comeback χωρίς να ζητήσεις την έγκριση κανενός μας. Θα τον έπαιρνες τριάντα τηλέφωνα την ημέρα, θα ήσουν ήδη έξω από την πόρτα του πεσμένη στα πατώματα, θα είχες κάνει τον εγωισμό σου κόμπο. Αν τον ήθελες πραγματικά, θα τον είχες διεκδικήσει με κάθε τρόπο».
Μα είναι θέμα αξιοπρέπειας, μουρμούρισα. «Οι λέξεις αξιοπρέπεια και έρωτας δεν χωρούν στην ίδια φράση», απάντησε, ενώ ταυτόχρονα έκανε νόημα στη σερβιτόρα για άλλη μια γύρα. Ήμασταν στο πέμπτο ποτό κι εγώ ακόμα δεν είχα στείλει SMS στον πρώην – ένα από εκείνα τα αλκοολικά SMS που πολύ τα εννοείς, αλλά έχεις ήδη μετανιώσει με το που πατάς «αποστολή».

Don't drink and dial

Τελικά, το έκανα το comeback αργότερα, όχι γι' αυτόν, αλλά για έναν άλλον από τους πρώην μου. Και τότε κατάλαβα πως, όταν είσαι πραγματικά ερωτευμένος, όσο εγωιστής και αν είσαι, όσο αυτοέλεγχο και αν έχεις στο συναίσθημα, η αξιοπρέπεια είναι μια έννοια ανύπαρκτη όταν το μεθυσμένο σου ευφυές σώμα αποφασίζει να στείλει SMS.
Αυτό που θέλω να πω είναι ότι, όπως και στο λόγο που επιλέγουμε ένα σύντροφο, έτσι και στην περίπτωση του κολλήματος με τον πρώην, υπάρχουν χιλιάδες ασυνείδητες διεργασίες που πρέπει να αναλύσεις, ώστε να καταλάβεις αν το κόλλημά σου είναι αληθινό, μια ψευδαίσθηση ή η αντίδραση ενός πληγωμένου εγωισμού.
Υπό όποιες συνθήκες και αν έχεις χωρίσει, ακόμα και αν δεν ήταν δική σου πρωτοβουλία αλλά δική του, το ανοσοποιητικό σύστημα χρειάζεται ένα εύλογο Χ χρονικό διάστημα για να το ξεπεράσει και να πάει παρακάτω. Μια φίλη έχει περάσει 5 χρόνια ερωτικής αργίας κολλημένη σε μια εξιδανικευμένη εκδοχή του πρώην της. Ποτέ δεν την είδα να κάνει μια κίνηση για να τον ξεπεράσει. Ούτε προς τα πίσω, τολμώντας -όπως κάνουν οι ερωτευμένοι- να τον διεκδικήσει και ρισκάροντας μια ενδεχόμενη απόρριψη (που στην ουσία δεν σημαίνει και τίποτα όταν δεν έχεις απολύτως τίποτα να χάσεις), αλλά ούτε και προς τα μπρος, βρίσκοντας έστω και ένα υποκατάστατο σχέσης για να απασχολεί το μυαλό της ή κάτι τέλος πάντων που θα την επαναφέρει στη δράση. Ποτέ δεν την είδα να υπενθυμίζει στον εαυτό της ότι, όταν όλα είναι ιδανικά -όπως θέλει να πιστεύει-, τότε οι άνθρωποι δεν χωρίζουν. Μέσα σ’ αυτά τα πέντε χρόνια που είναι κολλημένη στο παρελθόν της, που δεν ανοίχτηκε ούτε λεπτό σε έναν καινούργιο έρωτα, η φίλη μου ανέπτυξε μια φοβία για την ερωτική αρένα, σαν τους πρώτους χριστιανούς μπροστά στο Κολοσσαίο.

 

Και αν η ερωτική αρένα συμβολίζει μια μάχη με νικητές και νικημένους, προτιμάς να χάσεις (δηλαδή να απορριφθείς) από έναν αντίπαλο που έχεις αντιμετωπίσει ξανά, παρά από κάποιον που αγνοείς τις δυνατότητές του. Όταν κάποιος σε απορρίπτει μία φορά, δεν σου στοιχίζει το ίδιο όταν σου το κάνει και δεύτερη. Υποσυνείδητα το περιμένεις, το έχεις αντιμετωπίσει ξανά και γνωρίζεις τη γεύση του. Αν όμως και ο επόμενος σε απορρίψει; Ζώντας με την ανάμνηση του πρώην είναι στην ουσία σαν να επιλέγεις την ασφάλεια του οικείου και του γνώριμου, ακόμα και αν αυτό πλέον δεν αποτελεί πηγή χαράς. Το να εμπλακείς όμως ερωτικά με ένα καινούργιο πρόσωπο δείχνει ότι έχεις ένα βαθμό ανοσίας στον κίνδυνο, ότι δεν μασάς μπροστά στο φόβο του άγνωστου, ότι είσαι gambler του έρωτα που ρισκάρει τη συναισθηματική του ακεραιότητα, γιατί με κάποιο τρόπο, αν και όταν χρειαστεί, θα αυτοθεραπευτεί.

 

The ex factor

Δεν ξέρω αν υπάρχουν άνθρωποι που να μη θέλουν να είναι ερωτευμένοι, ιδιαίτερα στις ενεργείς ερωτικά ηλικίες -που θα προτιμούσα να μην ορίσω με αριθμούς, γιατί η ηλικία σου είναι αυτή που νιώθεις και όχι αυτή που γράφει η ταυτότητά σου. Όταν δεν υπάρχει ένα πρόσωπο στο οπτικό σου πεδίο που να σε συγκινεί, τότε η ευκολότερη απάντηση στην ανάγκη σου να νιώσεις, έστω και τον πόνο του έρωτα, προέρχεται από τις προηγούμενες εμπειρίες.
Τις ώρες που ξαπλώνεις στο κρεβάτι και βάζεις στο
replay τις ευτυχισμένες σας στιγμές, ίσως να ήταν πιο υγιές να επαναφέρεις στο μυαλό σου όλα εκείνα που σας χώρισαν. Αν αναρωτιέσαι μήπως θα έπρεπε να είχες συμβιβαστεί για να κρατήσεις τη σχέση σου, όπως θα έκανε μια γυναίκα της προηγούμενης γενιάς -η μαμά σου ή η θεία σου-, τότε μάλλον υποτιμάς τις ανάγκες του εαυτού σου.
Ο συμβιβασμός υπάρχει σε όλες τις σχέσεις, σε άλλες σε μικρότερο βαθμό και σε άλλες σε μεγαλύτερο, αλλά γίνεται αυτόματα χωρίς να το αναλύσεις και να το επιδιώξεις. Επειδή το νιώθεις. Και ναι, μπορεί να είμαστε μια κυνική γενιά, που κοροϊδεύει όταν διαβάζει τα ποιήματα του Λαμαρτίνου, που έχει ανάγει το μότο των τεχνοκρατών «ουδείς αναντικατάστατος» σε ερωτική πρακτική και που διαλύει σχέσεις με μεγαλύτερη ευκολία από ό,τι τις φτιάχνει, όμως υπάρχει μια αλήθεια που δεν μπορείς να την αμφισβητήσεις με τίποτα: ο πρώην είναι ιδανικός σύντροφος μόνο όταν είναι πρώην.

Για την ιστορία, έχω ξεπεράσει το κόλλημα με έναν πρώην μου «χρησιμοποιώντας» έναν ακόμα πιο πρώην. Το αποτέλεσμα; Ακόμα και μετά από δέκα χρόνια, όταν πια -υποτίθεται- θα έπρεπε να είμαστε διαφορετικοί και πιο ώριμοι, η σχέση μας δεν λειτούργησε ακριβώς για τους ίδιους λόγους που δεν λειτούργησε και στην πρώτη φάση της. Μόνο που τώρα, στα τριάντα μου, μπορούσα να εντοπίσω επακριβώς τα αίτια και όχι να γενικολογώ όπως στα είκοσι - «μακριά από Σκορπιό».

Ιανουάριος 2017

Υποδεχόμαστε με στυλ τη νέα χρονιά!

Από το Περιοδικό

Συνεντεύξεις Τρίτη 10.10.2017

MF Mούσα: Ιρίνα Σάικ

Η Ρωσίδα καλλονή ποζάρει στο φακό του Mario Testino για την καμπάνια της Intimissimi. H Madame Figaro ρίχνει μια ματιά στο backstage και μιλά αποκλειστικά μαζί της

>