Ήμουν εργαζόμενη μητέρα πάντα – δηλαδή και μαμά και εργαζόμενη. Με βολικά ωράρια, μια και έγραφα από το σπίτι, αλλά πήγαινα στα γραφεία δύο-τρεις φορές την εβδομάδα για τίποτα μήτινγκς, είχα συχνά επαγγελματικά ραντεβού, πολλές τρεχάλες. 

Όλες λέμε "έκανα ότι μπορούσα!" σε ανάλογη φάση, και έκανα περισσότερα από ότι μπορούσα… ή μήπως λιγότερα; Μήπως μπορούσα κάτι παραπάνω και δεν το έκανα, επειδή έπινα κανένα καφέ με την φιλενάδα μου; Μήπως είχα γκόμενο και παρατούσα το παιδί στον παππού να κάνει μπέιμπι σίτινγκ; Μήπως δεν ήμουν η καλύτερη μαμά που θα μπορούσα να ήμουν;

Όποια μαμά δεν σκέφτεται έτσι ώρες-ώρες είναι/ήταν μη-εργαζόμενη μαμά, φουλ-τάιμ μαμά, άρα δεν είχε λόγους να στριμώξει τον ελεύθερο χρόνο της ή/και τον γκόμενο στα περιθώρια της δουλειάς της ΚΑΙ της παιδικής χαράς. Ή είναι/ήταν μαμά πολύ σίγουρη για τις μεθόδους της, και μπράβο της.

Οι υπόλοιπες νομίζω καταλαβαίνετε τι λέω: αρκεί ένα "ναι, αλλά…." για να σε κάνει να αισθανθείς γαϊδάρα, εγωίστρια, απόμακρη, μη-διαθέσιμη μαμά – όλα αυτά που ορκίστηκες δηλαδή ότι δεν θα γίνεις ποτέ όταν απέκτησες το πρώτο σου παιδάκι…

Διάβασε περισσότερα στο Themamagers.gr