top article

Λοιπόν, τα πράγματα είναι εξαιρετικά απλά (πάντα μέσα στην πολυπλοκότητά τους): Όταν είσαι νέος ή όταν έτσι νιώθεις τέλος πάντων, η ζωή σε καλεί εκτός. Εκεί ουσιαστικά που συμβαίνει. Στον δρόμο, στις αποβάθρες των πλοίων, στις πλατείες, στα καφέ. Εκεί που συναντάς τους φίλους για να γράψετε μαζί μία ακόμα πράξη στο κοινό σας λεύκωμα ζωής. Γιατί αυτή η εισαγωγή; Διότι μόλις πριν από λίγες μέρες έτυχε να βρεθώ στη Θεσσαλονίκη, μια πόλη που υπεραγαπώ. Είχε ήλιο υπερφυσικό -για τα δεδομένα του Σεπτεμβρίου- και μια υγρασία που θύμιζε νησί παραδομένο στον Λίβα. Κατέβηκα κέντρο. Τσιμισκή, Αριστοτέλους, Πρόξενου Κορομηλά, Μητροπόλεως, Πλατεία Ελευθερίας. Νέοι παντού, μόνοι στα καφέ, με παρέα στην παραλιακή. Η πόλη είχε ήχο, είχε φωνές, είχε και γέλια. Η Θεσσαλονίκη είχε ένταση. Και μάλιστα, υψηλά ντεσιμπέλ. Αυτό το vibe είναι πονηρό, μπαίνει μέσα σου χωρίς να το καταλαβαίνεις, αλλά ύστερα από λίγο νιώθεις κι εσύ ένα τσικ πιο ελαφρύς, δύο τσικ πιο νέος. Είναι που αυτή η πόλη έχει λιμάνι, είναι που το έχει κοντά στην καρδιά της, είναι που είναι φοιτητούπολη, είναι που ο κόσμος της ζει και αναπνέει εκτός, είναι που όλα αυτά μαζί σε κάνουν να νιώθεις ότι περπατάς σε μια Θεσσαλονίκη που είναι ζωντανή.

Αγαπώ τις πόλεις, παιδί του κέντρου κι εγώ. Οι πόλεις διηγούνται ιστορίες, τις ιστορίες των κατοίκων τους. Οι όμορφες πόλεις διηγούνται ιστορίες πολιτισμού. Κι αν έχεις ταξιδέψει, ξέρεις ότι η πόλη είναι το κέντρο της. Είναι τα βρόμικα σοκάκια της, οι «απαγορευμένες» γειτονιές, η Ομόνοια, αλλά και η Πλατεία Συντάγματος. Του Ψυρρή, η Νεάπολη, αλλά και ο Λυκαβηττός. Τα κλειστά μαγαζιά με τους λογαριασμούς στριμωγμένους κάτω από την πόρτα, αλλά και τα καινούργια, τα καλογυαλισμένα λίγο παρακάτω. Το να ξέρεις να κινείσαι στην πόλη σου και σε κάθε πόλη, να αφήνεσαι, να χάνεσαι καθώς περπατάς, είναι μια άσκηση εσωτερικής αναζήτησης. Είναι μια πορεία εξοικείωσης του μέσα σου με το έξω σου.

Μερικές πόλεις αλλάζουν πολύ γρήγορα. Τίποτα δεν διαρκεί πολύ. Κι άλλες, παλιές καραβάνες, αντιστέκονται με νύχια και με δόντια. Τσακισμένη θα βγει η Αθήνα (μου) από την κρίση, όπως και οι άνθρωποί της, που τώρα κρύβονται στα καβούκια τους χωμένοι βαθιά μέσα στα σπίτια τους.

Όμως, εδώ γύρω μου λένε ότι ο Οκτώβρης είναι ο μήνας των ανατροπών. Κάποια μυστηριώδης συνάντηση ουρανίων σωμάτων θα φέρει τα πάνω-κάτω. Ποντάρω σ’ αυτό, για να δω τους ανθρώπους να ξαναβγούν στο φως σαν σαλιγκάρια μετά την καταρρακτώδη βροχή. Ελπίζω σύντομα, όταν ο ήλιος στεγνώσει τα παγκάκια, να ξαναγεμίσουν τα πάρκα με ρομαντικούς και τα καφέ με λαλίστατους αργόσχολους. Ελπίζω αυτή η πόλη, η πόλη μου, να καθαρίσει και να καθαριστεί και τότε θα μπορέσω να ανεβάσω κι εγώ τη δική μου απάντηση στο www.whatwouldyoudoifyouwerentafraid.com. Αν δεν φοβόμουν, θα ξαναέπαιρνα τον παιδικό μου φίλο και θα περπατούσαμε μαζί νύχτες χωρίς φεγγάρι σε σκοτεινές γειτονιές της Αθήνας, όπως τότε που ήμασταν 16.

Ιανουάριος 2017

Υποδεχόμαστε με στυλ τη νέα χρονιά!

Από το Περιοδικό

Συνεντεύξεις Τρίτη 10.10.2017

MF Mούσα: Ιρίνα Σάικ

Η Ρωσίδα καλλονή ποζάρει στο φακό του Mario Testino για την καμπάνια της Intimissimi. H Madame Figaro ρίχνει μια ματιά στο backstage και μιλά αποκλειστικά μαζί της

>