top article

Στην αρχή της κρίσης είχαμε πολλές ελπίδες και πραγματικά είχαμε πιστέψει ότι το «πιο κοντά» θα είναι το μότο της νέας εποχής. Τα ζευγάρια θα έρθουν πιο κοντά, θα ξορκίσουν τη μιζέρια με πολύ σεξ, θα απαντήσουν στην απωθητική καθημερινότητα με τακτικές προσέγγισης, θα κάνουν παιδιά και θα είναι πολύ, πολύ, μα πολύ ευτυχισμένα.

Στην αρχή της κρίσης οι αισιόδοξοι είχαν πειστεί ότι όλοι μας θα έρθουμε πιο κοντά: οι έχοντες θα δώσουν στους μη έχοντες, οι μη έχοντες θα δώσουν από το υστέρημά τους στους άνεργους και στους άστεγους, ότι γενικά οι Έλληνες θα ανακαλύψουμε το νόημα της κοινωνικής αλληλεγγύης στρέφοντας την πλάτη με απαξίωση στον άκρατο εγωκεντρισμό.
Ό,τι χάναμε σε χρήμα, θα το κερδίζαμε σε ανθρωπισμό. Ο πραγματικός κερδισμένος της κρίσης θα ήταν οι ανθρώπινες σχέσεις. Θα βγαίναμε από αυτήν πιο δυνατοί, πιο ισχυροί, με τεράστια αυτοπεποίθηση, με ατελείωτα αποθέματα εμπάθειας, κατανόησης, καλοσύνης, κοινωνικής ευθιξίας, συνείδησης κ.λπ., κ.λπ., κ.λπ.

Στον 4ετή απολογισμό καμία αισιοδοξία δεν αντέχει. Μαζί με τους λογαριασμούς μας στην τράπεζα άδειασαν και τα αποθέματα ψυχής. Ο ένας εργαζόμενος κακολογεί τον άλλο, με ζητούμενο ποιος δεν θα απολυθεί. «Έρχεται αργότερα, φεύγει νωρίτερα», «όλη μέρα είναι στο Facebook», «τι ανάγκη έχει αυτός, του στέλνουν οι γονείς του», «έχει ο άντρας της λεφτά». Εδώ τίθεται θέμα επιβίωσης και όλα τα κλισέ τύπου «ο θάνατός σου η ζωή μου» βρίσκουν τέλεια εφαρμογή. Τα ένστικτα βγαίνουν στην επιφάνεια διαπερνώντας όλα τα φίλτρα (ηθικά, κοινωνικά, συνειδησιακά). Τα πράγματα είναι πολύ άγρια εκεί έξω, αλλά και εδώ μέσα.

Φοβισμένοι, θυμωμένοι, οργισμένοι, απελπισμένοι γυρίζουμε σπίτι. Και δεν ξέρω κανένα που να αφήνει τη μάσκα του τρόμου στην πόρτα για να φορέσει την μάσκα του κλόουν. Ξέρω, όμως, πολλούς που ξέπνοοι σωριάζονται στον καναπέ, ανοίγουν την τηλεόραση, βλέπουν αλλά δεν βλέπουν, ακούνε αλλά δεν ακούνε, νιώθουν αλλά δεν νιώθουν. Επιβεβαιώνοντας για άλλη μια φορά τη σαρωτική δύναμη της λαϊκής σοφίας «η φτώχια φέρνει γκρίνια».

Στους φίλους μου που χωρίζουν, σε όλους εκείνους που δεν αντέχουν και ξεσπούν στον σύντροφό τους, στα ζευγάρια που δεν κάνουν πια έρωτα και σιγά σιγά χάνονται στην παγίδα της ημέρας και της νύχτας, λέω ότι καμία υπερβολή δεν βγαίνει σε καλό. Κι ότι αν υπήρχε κάτι που να ψιθυρίζει συνέχεια στο αυτί μας τα δευτερόλεπτα που φεύγουν σαν πυρετός, ίσως μετράγαμε αλλιώς τη ζωή μας, όπως υπέροχα γράφει ο Στάθης Τσαγκαρουσιάνος σε ένα από τα editorials του στο lifo.gr.
Και τώρα είναι πια η στιγμή να τη μετρήσουμε τη ζωή μας με την αγάπη των φίλων, τη γαλήνη του μυαλού, την ηρεμία της ψυχής.


Σχετικά θέματα:
Αναλογική μνήμη
Je t’aime, moi non plus
Βγες έξω απ' το πηγάδι

Ιανουάριος 2017

Υποδεχόμαστε με στυλ τη νέα χρονιά!

Από το Περιοδικό

Συνεντεύξεις Τρίτη 10.10.2017

MF Mούσα: Ιρίνα Σάικ

Η Ρωσίδα καλλονή ποζάρει στο φακό του Mario Testino για την καμπάνια της Intimissimi. H Madame Figaro ρίχνει μια ματιά στο backstage και μιλά αποκλειστικά μαζί της

>