top article

Άργησα πολύ να δω το Blue Jasmin. Το συνηθίζω να αφήνω την ταινία να ωριμάσει στα μάτια άλλων θεατών. Και συμφωνώ με όλους. Σε όλα - ότι ο Γούντι Άλεν για άλλη μία φορά γύρισε μια ταινία με τον άνθρωπο στο κέντρο, ότι η Μπλάνσετ πάει για Όσκαρ, ότι η πτώση είναι το απόλυτο θέμα των ημερών.

Εμένα η Μπλάνσετ δεν μου άρεσε απλώς, με συγκλόνισε. Οι σκηνές που περπατάει και μονολογεί... Η τελευταία σκηνή που συντετριμμένη νομίζει ότι μιλάει στην κυρία δίπλα της, ενώ εκείνη έχει ήδη φύγει... Το συνηθίζω κι εγώ, μονολογώ συχνά. Ελάχιστοι το κάνουν, ενώ οι περισσότεροι θεωρούν ότι είναι κάτι που κάνουν μόνο οι τρελοί. Προσωπικά, το θεωρώ υγιές. Κάτσε να δεις: το περιγράφει και ο Τρούμαν Καπότε κάπου πολύ ωραία: «Να κρατάς στον εαυτό σου συντροφιά, χωρίς να έχεις κάποιον να σου φέρνει αντιρρήσεις. Ελεύθερος να αγορεύεις και έτσι να βγάζεις πράγματα από μέσα σου».

Αναρωτιέμαι για ποιον από αυτούς τους λόγους να το έκανε η Τζάσμιν. Μια γυναίκα που συνετρίβη, επέζησε, αλλά δεν ήξερε ακριβώς πώς να ξαναπερπατήσει. Μια γυναίκα σε οδύνη, που διηγείται τα περασμένα μεγαλεία της, εγκλωβισμένη σε μια ανύπαρκτη πλέον ζωή. Αν ισχύει ότι ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε τον πόνο λέει πολλά για το Zeitgeist μας, αλλά και για τον τρόπο που μεγαλώσαμε, τότε δεν είναι καθόλου παράξενο που καταναλώνουμε τα Zanax με τις χούφτες.

Μεγαλώνουμε τα παιδιά μας προστατεύοντάς τα από τα πάντα, πιστεύοντας ότι έτσι είμαστε καλοί γονείς. Να μην πέσει, να μην κλάψει, να μην φάει χώμα, να μην τσακωθεί με τους φίλους του, να μην τρέξει, να μην τολμήσει... Τα μεγαλώνουμε για να πιστέψουν ότι η ζωή ειναι εύκολη, ότι η μαμά και ο μπαμπάς θα είναι πάντα εκεί, ότι η δυσκολία και η αναποδιά είναι κάτι που αυτοί θα αντιμετωπίσουν πρώτοι.

Γνωρίζω από πρώτο χέρι ότι η ζωή δεν είναι ροζ, ότι οι δυσκολίες είναι η μόνη βεβαιότητα της ζωής, οι απώλειες, επίσης.
Και καθώς μεγαλώνω παιδιά, αναζητώ συνεχώς τους τρόπους για να τα διδάξω ότι η δυστυχία δεν είναι απαραίτητα η μόνη αντίδραση, όπως πολύ σωστά έγραψε η Λένα Παπαδημητρίου σε άρθρο της στο ΒΗmagazino. Ότι η κατάθλιψη δεν είναι διέξοδος, είναι αδιέξοδο. Ότι οι μικρές και οι μεγάλες δύσκολες στιγμές μπορούν να σε ξυπνήσουν, να σε αφυπνίσουν, να σε ωριμάσουν και, ευτυχώς, να σε πάνε παρακάτω...



Σχετικά θέματα:
Μία έκθεση, ένα βιβλίο και ένα post περί ευτυχίας
Η Αθήνα που ήξερα
Μια χούφτα ιδεαλιστές

Ιανουάριος 2017

Υποδεχόμαστε με στυλ τη νέα χρονιά!

Από το Περιοδικό

Συνεντεύξεις Τρίτη 10.10.2017

MF Mούσα: Ιρίνα Σάικ

Η Ρωσίδα καλλονή ποζάρει στο φακό του Mario Testino για την καμπάνια της Intimissimi. H Madame Figaro ρίχνει μια ματιά στο backstage και μιλά αποκλειστικά μαζί της

>