top article

«Έζησα μια πλήρη και ικανοποιητική ζωή», γράφει ο Στίβεν Χόκινγκ στο τελευταίο κεφάλαιο της αυτοβιογραφίας του. Και όταν σε αυτή την τόσο περιεκτική ατάκα καταλήγει ένας άνθρωπος, ο οποίος από τα 21 του χρόνια ζει ένα κακό όνειρο, που σταδιακά και βασανιστικά εκτυλίχτηκε σε εφιάλτη, τότε πραγματικά αξίζει να σταθούμε ένα λεπτό και να αναλογιστούμε πάνω στην ουσία της ζωής, στη ματαιότητα της καθημερινής φθοράς και στην ανάγκη ενός προσωπικού Zeitgeist πέρα από το προφανές.

The Editors Blog | Μία έκθεση, ένα βιβλίο και ένα post περί ευτυχίας

Διότι το προφανές θα ήταν, όταν ο Χόκινγκ διαγνώστηκε στα 21 του με την σπανιότατη νόσο του κινητικού νευρώνα, να μπει σε ένα τριπάκι αυτολύπησης, σπαραγμού και οδυρμού. Το έκανε φυσικά, διότι είναι και άνθρωπος, αλλά δεν το άφησε να τον πάρει από κάτω. Κι έτσι, αφού πέρασε τη φάση του προσωπικού του πένθους πίνοντας, ακούγοντας Βάγκνερ και περνώντας λευκές νύχτες, συνειδητοποίησε ότι δεν αξίζει να αυτοκτονήσει πριν πεθάνει. Βρήκε νόημα στη ζωή - η Τζέιν τον παντρεύτηκε παρότι γνώριζε για την ασθένειά του. Ξαφνικά, άξιζε να ζήσει για να αποκτήσει οικογένεια. Και πράγματι παντρεύτηκε δύο φορές και απέκτησε 3 παιδιά. Μέχρι που έφτασε να συναγωνιστεί τη φήμη του Αϊνστάιν. Με πατερίτσες, πάνω σε αναπηρική καρέκλα, εξ ολοκλήρου ανάπηρος, με συσκευή παραγωγής ομιλίας ο Στίβεν Χόκινγκ απολάμβανε το δώρο της ζωής και δεν άφησε ποτέ την ασθένειά του να τον λυγήσει. Δεν ξέρω, και ο ίδιος δεν διευκρινίζει αν ήταν ευτυχισμένος, αν τελικά πλήρης και ικανοποιητική ζωή σημαίνει και ευτυχισμένη ζωή. Αλλά, τελικά, όσες οι ζωές τόσες και οι ευτυχίες.


Για το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού ευτυχία είναι ένα σπίτι 90.000 τ.μ. Κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν του παλατιού των Βερσαλιών. Για τους ολιγάρχες της Ρωσίας, που ανήκουν σε αυτό το 1%, ευτυχία είναι να φωτογραφίζουν τα παιδιά τους ως σύγχρονους μικρούς τσάρους και τσαρίνες. Για τους υπόλοιπους, το 99% του πλανήτη, ευτυχία είναι να μπορούσες να ανήκεις στο υπόλοιπο 1%. Και αυτό καταγράφεται εξαιρετικά στην έκθεση To Have and Have not: The World of the 1% που φιλοξενείται στο φωτογραφικό φεστιβάλ στο Γκρόνιγκεν της Ολλανδία. Οι συγκλονιστικές φωτογραφίες, ανάμεσά τους και αυτές της δικής μας εξαιρετικής Ζωής Χατζηγιαννάκη, απαθανατίζουν τους ελάχιστους, αλλά στην πραγματικότητα αφορούν τους πολλούς. Πάνω από όλα όμως, αποδεικνύουν πόσο ελάχιστα συμβατή είναι η ευτυχία με τον υπερβολικό πλούτο, τείνουν να γίνουν αντιστρόφως ανάλογα. Από την άλλη, πώς να μιλήσεις για την ευτυχία στην Τζάκι Σίγκελ, σύζυγο του πιο ισχυρού μεσίτη του Λας Βέγκας, όταν εκείνη σέρνεται στα ντιβάνια των ψυχαναλυτών επειδή ο άνδρας της από δισεκατομμυριούχος έγινε εκατομμυριούχος; Από άλλο πλανήτη...

Όμως, παρ' όλα αυτά, θα προσπαθήσω να επικοινωνήσω και θα της αφιερώσω αυτό, μέσα από το blog του Αντώνη Τζοβάρα στο yupiii.gr: «Δεν υπάρχει περισσότερη, λιγότερη, σχετική ή απόλυτη ευτυχία – η ευτυχία είναι, έτσι κι αλλιώς, απόλυτη κατάσταση. Η τεράστια στιγμή κατά την οποία ο χρόνος διαστέλλεται κι εσύ στέκεσαι εκεί, στη μέση του κενού και είτε μεγαλώνεις, ψηλώνεις περισσότερο από όλους και αισθάνεσαι κυρίαρχος του κόσμου, είτε συρρικνώνεσαι για να χωρέσεις δίπλα σε κάποιον άλλο και να γίνετε ένα μαζί, είτε διαλύεσαι για να νιώσεις ενωμένος με τον κόσμο και το σύμπαν γύρω σου. Για λίγο, μέχρι ο χρόνος να ξανακλείσει και εσύ να επιστρέψεις στη συμβατική κατάσταση που ορίζεται από τα μετρήσιμα μικροπράγματα της καθημερινότητας».

Κινέζικα...

Διάβασε όλο το post του Αντώνη Τζοβάρα εδώ.
Η αυτοβιογραφία του Στίβεν Χόκινγκ κυκλοφορεί στις 30/9 από τις εκδόσεις Τραυλός.

Ιανουάριος 2017

Υποδεχόμαστε με στυλ τη νέα χρονιά!

Από το Περιοδικό

Συνεντεύξεις Τρίτη 10.10.2017

MF Mούσα: Ιρίνα Σάικ

Η Ρωσίδα καλλονή ποζάρει στο φακό του Mario Testino για την καμπάνια της Intimissimi. H Madame Figaro ρίχνει μια ματιά στο backstage και μιλά αποκλειστικά μαζί της

>