top article
Προχθές πήγαμε σε ένα νέο sushi barστην όμορφη και γαλήνια οδό Μασσαλίας, σύνορα Κολωνακίου με Εξάρχεια, και θέλω εδώ, στις πρώτες τρεις σειρές του κειμένου να γράψω πόσο ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΑ φάγαμε στο Nakama και πόσο σοκαριστικά ΛΟΓΙΚΟΣ ήταν ο λογαριασμός-έκπληξη που μας ήρθε στο τέλος, αφού είχαμε καταναλώσει το μισό μενού σε ρολάκια και είχαμε πιει μια νταμιτζάνα σάκε.

Σε έναν χώρο λιτό και μοντέρνο σαν να τον σχεδίασε κάποιος εξ αποστάσεως μαθητής του Ταντάο Άντο με βασικά υλικά το ανοιχτόχρωμο ξύλο, την τσιμεντοκονία και τα εμφανή μπετά, σερβίρεται φιλικά ένα μενού γεμάτο από τα κλασικά της γιαπωνέζικης κουζίνας (nigiri, maki, sashimi, κλπ.), αλλά και μερικά πεντανόστιμα new-style-sushi ρολάκια-αποκάλυψη (δοκίμασε Oh-la-la και Crispy Shrimp).

Talk about Town | Τι διαφορά έχει το «casual sushi» από το σκέτο;

Το μέρος λέγεται Nakama Casual Sushi Bar και αυτό το «casual» στο όνομα και στη φιλοσοφία κάνει όλη τη διαφορά: value-for-money sushi στα γρήγορα, μια cool εναλλακτική για όταν τελειώνεις νηστική από το γραφείο ή όταν θέλεις να τσιμπήσεις κάτι να σε κρατήσει πριν τη βραδινή προβολή στο σινεμά ή τέλος πάντων για όταν θες να συζητήσεις ένα «γκομενικό» θέμα με μια φίλη σου, χωρίς όμως να πολυσκεφτείς τα έξοδα και τον έξτρα μπελά που συνήθως συνεπάγονται τα «σουσάδικα». Να περάσεις την πόρτα, δηλαδή, έτσι απλά, να φας ωραία και να μην ασχοληθείς ποτέ με το πόσο έκαναν τα maki.

Όπως έχω ξαναγράψει, μέχρι πρόσφατα -και πριν την εμφάνιση του Yoko και του Koi -το κυρίαρχο θέμα στις συζητήσεις για σούσι δεν ήταν αν είναι νόστιμο, αλλά πόσο fucking ακριβό…


Όμως, ο νεαρός, ευγενικός και χαμηλών τόνων ιδιοκτήτης του Nakama, Αλέξανδρος Σωτηρόπουλος, γνωρίζει από πρώτο χέρι πόσο «βλάχικο» είναι να θεωρείς το σούσι είδος πολυτελείας και έχοντας κάνει πολλά ταξίδια για δουλειά στην Ανατολή, ακολουθώντας καριέρα στο modeling, έχει φέρει από εκείνα τα μέρη το know how για να γίνονται τα ρολάκια πιο νόστιμα (όχι από του Freud Oriental, αλλά από του Koi και του Furin Kazan σίγουρα) και επιτέλους όσο γίνεται φτηνά.

Μια τελευταία συμβουλή: αντίθετα με όλα τα άλλα γιαπωνέζικα εστιατόρια που έχω πάει στη ζωή μου, δεν χρειάστηκε αυτή τη φορά να σηκωθούμε και να πάμε αλλού για γλυκό. Τόσο το Cheesecake Green Tea όσο και η τάρτα Yuzu (γιαπωνέζικο μοσχολέμονο) ήταν υπέροχα!


Σχετικά άρθρα:
Talk about Town

Ιανουάριος 2017

Υποδεχόμαστε με στυλ τη νέα χρονιά!

Από το Περιοδικό

Συνεντεύξεις Τρίτη 10.10.2017

MF Mούσα: Ιρίνα Σάικ

Η Ρωσίδα καλλονή ποζάρει στο φακό του Mario Testino για την καμπάνια της Intimissimi. H Madame Figaro ρίχνει μια ματιά στο backstage και μιλά αποκλειστικά μαζί της

>