top article

«Μα τι κάρμα είναι πια κι αυτό, το δικό σου, με τις Ρωξάνες;» Βάζει τα γέλια, χαλαρώνει, βγάζει τα παπούτσια της, μασουλάει ζεστά φρεσκοψημένα κάστανα που ξετρυπώνει από τις τσέπες της, ρωτάει αν θέλω μέλι στο τσάι μου -«Όχι; Ευτυχώς γιατί δεν υπάρχει!». Ο καθρέφτης στο καμαρίνι της είναι γεμάτος ευχές και παιδικές ζωγραφιές. Κοιτάζεται και μου στέλνει μια αστεία γκριμάτσα. Η Σμαράγδα, η Roxie Hart, η Ρωξάνη του Σιρανό, η «μαύρη χήρα» του «Παλλάς» (σ.σ. «δύο άντρες θάβω στο έργο αγάπη μου, χα, χα….») είναι ένα αναρχικό funny girl, ταλαντούχο, έξυπνο και «ανελέητα κανονικό», της γκρινιάζω. Συνάμα όμως και σοβαρό. Και εξωγήινα όμορφο, αλλά με έναν δικό της, απροσποίητο τρόπο. Και αυτό είναι που σε κάνει τόσο χαρούμενο όταν είσαι μαζί της: η Σμαράγδα Καρύδη δεν παίζει, δεν φτιασιδώνεται, δεν προσπαθεί. Είναι.
Είναι, επίσης, η γυναίκα που κατέχει το ρεκόρ συνεντεύξεων στη Madame Figaro μέσα στα 20 χρόνια κυκλοφορίας. Αυτή τη φορά, ποζάρει σαν άλλη Ρωξάνη -η κλασική ηρωίδα του Εντμόν Ροστάν στο Σιρανό ντε Μπερζεράκ που υποδύεται στο Παλλάς-, φορώντας τα μεγαλοπρεπή κουστούμια της ενδυματολόγου Εύας Νάθενα. Κι αυτή είναι ίσως η πιο παραμυθένια στιγμή της Σμαράγδας στη Figaro, μιας γυναίκας πραγματίστριας και προσγειωμένης, που δεν «τσίμπησε» ποτέ στο σύνδρομο της Σταχτοπούτας και που ποτέ δεν ονειρεύτηκε έναν άντρα-πρίγκιπα για να την σώσει.

Έπρεπε να προσθέσεις ή να αφαιρέσεις στοιχεία από τον εαυτό σου για να παίξεις την Ρωξάνη στο Σιρανό ντε Μπερζεράκ;

Κανένας ρόλος δεν είναι κοντά μου και κανένας δεν είναι μακριά μου – ούτως ή άλλως, τους ρόλους αφού τους παίζουμε εμείς, τους προσεγγίζουμε με τον τρόπο που εμείς μπορούμε να δούμε τα πράγματα. Άρα δεν μπορώ να γίνω κάτι που δεν είμαι.

Πώς είναι αυτή η ηρωίδα;
Η Ρωξάνη είναι πολύ ρομαντική, πολύ ερωτευμένη, αλλά και ανεξάρτητη, διεκδικητική, δυναμική. Φυσικά, λατρεύει την ποίηση και τη φιλοσοφία, είναι μια τυπική μεγαλοαστή Γαλλίδα του 19ου αιώνα, που συχνάζει σε λογοτεχνικά σαλόνια. Εξού και ερωτεύεται τα λόγια που ακούει...

Με έναν τρόπο, ακόμα και οι σημερινές γυναίκες δεν της μοιάζουν; Δεν ερωτευόμαστε κι εμείς το παραμύθι που θα μας πουν, τις ψευδαισθήσεις που κατασκευάζουμε;

Ε, ναι. Μας αρέσουν τα λόγια, και να τα λέμε και να τα ακούμε. Σίγουρα, ως γυναίκες, ερωτικά ανταποκρινόμαστε καλύτερα σε ό,τι ακούμε. Είμαστε περισσότερο ακουστικοί τύποι παρά οπτικοί.

Ανάμεσα στα άλλα που άκουσα για την παράσταση είναι πως τα σκηνικά και ιδίως τα κοστούμια θα μπορούσαν να συμπεριληφθούν σε art books, ως αυθεντικά έργα τέχνης.
Είναι πραγματικά υπέροχα. Όταν η ενδυματολόγος Εύα Νάθενα, η οποία εκτός από ένα πολύ ταλαντούχο πλάσμα είναι και φίλη μου, συμφώνησε να κάνει τα κοστούμια της παράστασης, είχε τρελαθεί από τη χαρά της. Καθόμασταν, πίναμε καφέ και μου έδειχνε διαρκώς στο laptop τις ιδέες της. Από το καλοκαίρι ονειρευόταν αυτά τα κοστούμια…

Από τη Roxie Hart του Σικάγο ως τη Ρωξάνη του Σιρανό ήταν μεγάλη η απόσταση;

Ναι, πολύ. Μιλάμε για δύο εντελώς διαφορετικούς χαρακτήρες, για άλλο είδος θεάτρου, για άλλη παράσταση – κι αυτό για μένα ήταν μια τεράστια χαρά. Το ότι, δηλαδή, δεν κάνω κάθε σεζόν τα ίδια πράγματα.

Το Σικάγο ήταν το πιο δύσκολο πράγμα που έχεις κάνει μέχρι τώρα;
Δεν ξέρω αν ήταν το πιο δύσκολο, ήταν όμως σίγουρα - λόγω του συνδυασμού, χορού, τραγουδιού και πρόζας– το πιο περίπλοκο. Δυσκολία μπορεί να υπάρχει και σε άλλα πράγματα, απλούστερα ίσως σε πρώτη «ανάγνωση». Για μένα η πιο μεγάλη δυσκολία που έχω συναντήσει ως τώρα στο θέατρο ήταν όταν έπαιξα την Ελένη, όχι τη Ρόξι. Στην Ελένη ήταν η πρώτη φορά που έκανα τραγωδία, σε περιοδεία, με κάτι τεράστιους μονόλογους, σε ένα έργο διφορούμενο, με μεγάλες ερμηνευτικές απαιτήσεις.

Ύστερα απ’αυτό το έργο, ήταν σαν να «ενηλικιώθηκες» θεατρικά. Σαν να πάτησες καλύτερα στα πόδια σου.

Έτσι συμβαίνει όμως γενικά με τους ηθοποιούς, κυρίως αυτούς που δουλεύουν στο θέατρο και δοκιμάζουν διαρκώς διαφορετικά πράγματα, με διαφορετικούς σκηνοθέτες. Εξελίσσονται, γίνονται καλύτεροι. Οφείλουν να γίνονται καλύτεροι. Εγώ, για παράδειγμα, δεν καταλαβαίνω αυτούς που παίζουν πάρα πολλά χρόνια σε ένα σίριαλ, όπως γινόταν παλιά με τις καθημερινές σειρές. Πώς αντέχουν να το κάνουν;

Πλήττεις εύκολα με τους ανθρώπους;

Όχι, δεν νομίζω. Απόδειξη πως έχω παλιές, σταθερές, δοκιμασμένες σχέσεις, δεν τριγυρίζω εδώ κι εκεί. Θέλω όμως τα πράγματα να τελειώνουν όσο ακόμα είναι «ζωντανά» κι όχι όταν «πεθάνουν» κι αρχίσουν να σαπίζουν.

Fairytale: Σμαράγδα Καρύδη

Συνέχεια στη σελίδα 2

Ιανουάριος 2017

Υποδεχόμαστε με στυλ τη νέα χρονιά!

Από το Περιοδικό

Συνεντεύξεις Τρίτη 10.10.2017

MF Mούσα: Ιρίνα Σάικ

Η Ρωσίδα καλλονή ποζάρει στο φακό του Mario Testino για την καμπάνια της Intimissimi. H Madame Figaro ρίχνει μια ματιά στο backstage και μιλά αποκλειστικά μαζί της

>